Categoría: Cosas Mías

Un matí a Radio Ona Vilamalla

Ahir dissabte 8 de maig l’Elena Kudry i jo mateix, varem ser convidats per direcció de Radio Ona Vilamalla, en la persona de Josep Tubert i per l’amic Guillem Plujà Morató de la mateixa emissora i corresponsal de www.gironaNoticies.com a passar una bona estona i fer una petita entrevista a la pintora ‘Kudry’. Alhora varem sapiguer el temps (de sol o de pluja) per aquest cap de setmana. Varem pensar un xic amb la lliga, amb la Copa d’Europa de Basket, les Fires de Figueres i ja de passada varem comentar les noticies més interessants de casa nostra, ja que aquest país es mereix un bon ‘repàs’ o dos. Moltes mercès a tots, per l’atenció i la simpatia, al Guillém, al Josep i a la jove locutora Bianca. Una salutació des de Vilajuïga

El Quim / Vilamalla

 


Watch live video from Ona Vilamalla 107.9 FM on Justin.tv

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena KudryJoaquim Pedret

Elena Kudry, Guillem Plujà i Bianca

 

Foto: Bianca

Guillem Pluja Elena Kudry

Joaquim Pedret Rovira, Elena Kudry i Guillem Plujà

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Joaquim Pedret Elena Kudry

Bianca, Joaquim Pedret i Elena Kudryashova

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Josep Tubert Joaquim Pedret1

Cabina de Control de Ona Vilamalla

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena KudryJoaquim Pedret

Elena Kudryashova

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena KudryJoaquim Pedret1

La pintora Elena Kudry a Ona Vilamalla

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Joaquim Pedret1

Guillem Plujà Morató a Ona Vilamalla

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Joaquim Pedret2

Guillem Plujà Morató

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Joaquim Pedret3

Guillem Plujà Morató

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Joaquim Pedret

Guillem Plujà Morató

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Josep Tubert Joaquim Pedret1

Josep Tubert, Director de Radio Ona Vilamalla

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Josep Tubert Joaquim Pedret3

Josep Tubert i Bianca

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Josep Tubert Joaquim Pedret4

Josep Tubert, Bianca i Guillen Plujà 

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Josep Tubert Joaquim Pedret5

Josep Tubert, Director de Radio Ona Vilamalla

 

Foto: Elena Kudryashova

Josep Tubert Joaquim Pedret

Josep Tubert, Director de Radio Ona Vilamalla

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Elena KudryJoaquim Pedret

El fotograf Joaquim Pedret i la pintora Elena Kudryasova

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Elena KudryJoaquim Pedret1

Joaquim Pedret, Bianca i Elena Kudry

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Joaquim Pedret Elena Kudry

Joaquim Pedret, Bianca i Elena Kudryasova

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Bianca Joaquim Pedret

Bianca a la cabina de control de Radio Vilamalla

 

Foto: Guillém Plujà Morató

Elena Kudry Joaquim Pedret

Bianca i Elena Kudryashova

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena Kudry Guillem Pluja

Elena Kudry i Gullém Plujá

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena Kudry Guillem Pluja1

Bianca, Gullém Plujá i Elena Kudry

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Elena Kudry Guillem Pluja2

Gullém Plujá Morató i la pintora Elena Kudry

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Elena Kudry

Elena Kudry i Gullém Plujá

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Elena Kudry1

Gullém Plujá i Elena Kudryashova

 

 Foto: Joaquim Pedret Rovira

Guillem Pluja Elena Kudry2

Gullém Plujá i la pintora Elena Kudry

 

Foto: Joaquim Pedret Rovira

Josep Tubert Joaquim Pedret

Cabina de Control de Radio Ona Vilamalla

Joaquim Pedret i Rovira

Fotograf i Escriptor

¿Cruyff? Sí, pero no…

Lluís Mascaró 9 de març 2010

Director Adjunto del Sport

Johan Cruyff como Presidente de Honor del FC Barcelona no ha provocado unanimidad entre el barcelonismo….

clip_image002[4]

Hola, amigos.

El nombramiento de Johan Cruyff como Presidente de Honor del FC Barcelona no ha provocado unanimidad entre el barcelonismo. El holandés es, sin duda, un referente futbolístico para muchos culés. Eso sí, más como técnico que como jugador. Porque en el campo sólo ganó una Liga (la primera, la temporada 73-74), ya que los otros cuatro años que vistió de blaugrana brilló en cuentagotas. Pero como entrenador sí que es un técnico que marcó un estilo y que, sobre todo, cambió la filosofía derrotista del barcelonismo.

Existe una generación de barcelonistas, los nacidos en la época del Dream Team, que sólo han vivido victorias gracias al modelo futbolístico propuesto por Cruyff en su momento y que posteriormente aplicaron, con diferentes modificaciones, Van Gaal, Rijkaard y ahora Guardiola. Por lo tanto, si hay alguien que merezca ser Presidente de Honor del Barça es Cruyff. Como Di Steffano lo es del Madrid, Beckenbauer del Bayern de Munich, Bobby Charlton del Manchester United o Eusebio del Benfica.

El problema radica en la forma y el momento de su nombramiento. Joan Laporta ha tenido siete años para tomar esta decisión. Pero ha elegido el tramo final de su mandato para ejecutarla. Sabiendo, como sabe, que tanto su figura como la de Cruyff provocan división de opiniones en el barcelonismo, debe entender que se hayan vertido muchas críticas (algunas injustas, es verdad), sobre esta presidencia de honor. Sobre todo por parte de aquellos que ven este nombramiento ‘mediático’ como una maniobra electoral de doble filo: intentar ‘perpetuarse’ en el club a través de su amigo/socio Johan Cruyff y dejarle el ‘enemigo en casa’ a Sandro Rosell, en el caso (parece que muy probable) de que el ex vicepresidente deportivo gane los comicios del mes de junio.

Tampoco ha sido muy lúcido el acto de la ‘toma de posesión’ de Cruyff como Presidente de Honor. En una sala pequeña del Camp Nou, cerrada a los socios y al público en general, sólo con la presencia de ‘militantes’ del laportismo y del cruyffismo. Con un discurso de Laporta para mayor gloria de su gestión (buena, por cierto) y de su relación con Cruyff. Y con un discurso de Cruyff casi ininteligible, centrado más en sus teorías futbolísticas que en el acto en sí.

Insisto: sí al nombramiento de Cruyff como Presidente de Honor del Barça, pero no al momento y a la forma.

Hasta mañana. Salud y suerte.

Lluis Mascaró  Director Adjunto del Sport

Opinión

No pongo en duda la genialidad futbolística de Cruyff en Can Barça. Como historia y referente, tengo mis dudas. Pero.. solo tengo de añadir a este buen articulo de Mascaró, que después de haber escrito yo mismo dos artículos en mi pagina web estoy de acuerdo con Lluís en algunos puntos. Pero como dije no estoy de acuerdo: no solo en la forma, sino que no estoy de acuerdo ni el nombramiento. Mascaró define muy bien y algunas cosas por parte de los mandamases de Can Barça incluso parecen tan políticamente correctas y que casi encandilan a la masa social y al aficionado culé. A mi no me encandila. Pero yo a todo esto le llamo: ‘La mala leche de Laporta’. Ya no me creo nada de Laporta. No me creo el asunto de las comisiones por la presunta venta de Ronaldinyo. No me creo, ni creo en su carrera ‘política’. No creo en su supuesto independentismo. Así de claro Lluís. Como decimos los catalanes: “Al Laporta ja se li ha vist el ‘llautó’ fa massa temps” *. Si el Sr.Rosell es la solución a tanta prepotencia e intolerancia, bienvenido seas Sandro.

El Quim

*A Laporta se la ha visto el plumero hace demasiado tiempo’

 

Bon article Mascaró

Salut tinguem i paciencia no s’acabi

Visca el Barça

Joaquim Pedret Rovira desde Vilajuïga

Fotograf i Escriptor

De mi libro.. y de ti.

Io Flippo

Mi vida o casi. ‘Un juicio en el Paralelo’

Quim Pedret i Rovira

apuntes para el libro…..

Reconozco que a veces me ha sido muy difícil y duro, hacer ‘teatro’. A veces necesidad y curiosidad obligan, aunque a veces como dice el refrán: la curiosidad mató al gato, este no es mi caso. Si. He tenido de hacer mucho teatro en esta vida y callar. He tenido paciencia y cordura, a veces incluso la paciencia de llegar soportar el más declarado cinismo e hipocresía estoicamente durante años. En algunos caso sigo esperando. Pero las circunstancias me obligaban a callar. He tenido de aguantar carros y carretas durante largos años. He tenido de llegar casi a la reverencia, para poder ahora llegar ahora a las más pura irreverencia y mi verdad, porque esta si es la verdad. Algunos le podrán llamar espíritu de venganza. No creo que sea esto. No odio a los que han sido, a veces en silencio, mis enemigos. Si he sabido que eran enemigos los perdoné muy rápido, ya que sabía que este perdón les jodería mucho más. Llámenlo cierta practica sádica. A otros les seguí ‘la veta’ o les di por ‘la pala’ –expresiones de mi santa abuela- o les he bailado el agua, ya fuera en Roses, Barcelona, París o paseando por Mónaco o Italia. He sumado años, día a día y me he hecho más hombre y con una serena madurez, he llegado al límite que marca la edad, para hacer una recopilación de anécdotas en forma de libro, que creo que algunos, por lo que no son, se merecen y otros, por su maldad y lo que nunca serán, también se lo tienen merecido, aun estando en edad de merecer. Los buenos, gente buena -que los hay - se lo merecen mucho más. Muchos han sumado despropósitos año tras año y están anclados en la misma página, es su página de vivir en la acomodada ignorancia, o a veces a esto ellos le llaman poder. Yo le llamo querer y no poder. Los más vulgares pueden decir sin equivocarse: mean y no sacan gota. Pero ya les viene de años e igual les consuela.

Sea un poder social, político o económico, la verdad es que cualquier tipo de poder, que venga de algunos personajes que he conocido, la inmensa mayoría, me ha dado realmente lástima.

Sé que existen peores maneras de perder el tiempo, que intentar valorar a tantas algunas criaturitas que se creen socialmente valorados. Pero…he conocido y he reconocido a ‘geniales’ abogados, fiscales, jueces, políticos, asistentes sociales, ‘cuidadores de familia’, médicos, y algún empleado de banca, sin olvidarme del clero. Difícil es ubicarlos y unificarlos. Pero no me quedaré en el intento. Es muy difícil reír todas las gracias a tanto ‘toco-mocho’ y casi siempre veces pagando. Tengo de reconocer que he estado mucho más cerca del toco mucho, y del toco moco, por desgracia. Sé que da un poco de asco, pero ellos a veces me han asqueado mucho más

Realmente hay que tener estomago,- yo lo he tenido- pero creo que ha valido la pena. Mi estomago ha sido y es grande, elegante y fuerte y me ha demostrado y mucho, aquello que decimos con mucha razón: Lo que no mata engorda.

Esto también me ha llevado a malos malentendidos, pero los más inteligentes -pocos- se que sabrán perdonarme por dejarles a veces fuera de juego. Este desmarque, ha sido llevado por mi situación analítica y mis circunstancias, como dirían mis amigos Ortega y Gasset, estas eran y son total y lógicamente respetables. A la larga y a veces a la corta, he podido desenmascarar personajes y la vez ‘retratarlos’. El personaje que va de bronca, el que se cree más y que tu le podrías hacer una pedorreta o peineta, pero le ríes, le ignoras o simplemente le callas. Me he tropezado con tantos personajes auto llamados ‘los importantes’ e imprescindibles. Igual eran o se piensan que son los Intocables. Sé que a veces me ha sido difícil soportarlos. Ahora a mi edad, entiendo muy bien el libro: “Cuando digo No, me siento culpable”

Tengo que decir que decir que el NO es una satisfacción casi orgásmica, salvando distancias y la culpabilidad aun no se en función del que baremo la tomamos. Seguiré buscando. Puedes ser culpable, queriendo solo joroba y querer tener la verdad o que te den la razón por ser simplemente ser un verdaderamente jodido.

Igual ahora podría seguir callado y seguir mi camino, pero mi psiquiatra y mi banquero, me dicen que ya puedo pregonar que soy relativamente feliz y poder seguir haciendo mi trabajo: ‘Buenos retratos’. Claro, claro, pero le volví a preguntar: ¿Y si los seguimos ignorando? Y me contesto: no, no. Es bueno que tu hijo sepa la verdad y así puede que no caiga en los mismos errores que tu has cometido con la b de bueno y de burro. Yo sin sentirme ofendido y con alegría le agradecido su sincero consejo.

Últimamente en lo que respeta al mundo político, me he ido encontrado con personajes con mejillas de pan de kilo, que aun creen que les sonará la flauta otra vez, creyendo que alguna población hace cara de idiota o a lo peor, cree que lo es. Estos extraños seres afortunadamente en vías de extinción se creen semidioses, que ni llegan a ser semis nadas y lo peor de lo peor, muchos ciudadanos -la mayoría- los consideran medio idiotas, por su sonrisa socarrona e hipócrita y a la vez cadáveres de la situación.

Dicen que la indiferencia es el mal mejor para los estúpidos y gente medio arrepentida de su idiotez. Bien es cierto que con algunos ex familiares me he callado. Pero ahora pienso, igual que sigan en el camino de la joda. ¿No? Siempre es bueno recordar a algunos claramente y a poder ser en su cara que son verdaderamente estúpidos. Claro. Es cierto, hay cosas importantes que se olvidan, recordemos a los maquiavélicos, manipuladores, psicópatas e incluso esquizofrénicos. Que lo son. O sea gente malvada… ¡Que la hay! Demasiada

Ahora hace unos 47 años, día más, día menos, que hago fotografías, por lo menos ver como la magia de la fotografía me envolvía en mis siete años, cuando empezaba a tener uso de razón. Un uso que desgraciadamente para muchos ha quedado en desuso, la razón. ¿No? Si, comencé a los siete años, viendo las caras dentro de una cubeta en un papel de una habitación a oscuras, pero no era una oscuridad negra, era una oscuridad roja que me marco creo en cierta medida para el resto de mi vida. La fotografía me quedo grabada y siempre he odiado el color rojo. Pero después con los años superado el mal rato he llegado a comprar uno o dos coche rojos –rojo Ferrari. Podría decir que mis fotografías fueron muy buenas en su tiempo. No me faltaría ni verdad, ni razón. La modestia es una de mis grandes virtudes. Eran fotografías válidas. Muchas foto-periodísticas y buenas. Otras sencillamente buenas y correctas, igual fotos sin una definición clara hasta llegar a veinte y pico años. Pero al fin y al cabo, buenas. Ahora sigo retratando, pero es otro ‘retrato’. Es una manera de ver la vida, un reflejo de una sociedad que aunque me duela decirlo, me produce a veces verdadero asco.

Volviendo a mi modestia particular, pienso que donde hubo, siempre queda y este claro es mi caso. Me encanta pecar de inmodesto. Y es por esto que con una vida dedicada a la imagen y a la palabra escrita, me atrevo con todo. Ahora hace unos treinta y tantos años. Como decía mi amigo Paco Seguí (sobrino de Salvador Segui ‘El Noi del sucre’), me llevó el mismo de su mano, por los más remotos rincones de la prensa escrita de aquella Barcelona que siento nostalgia y de la que tanto aprendí. Aprendí la tolerancia, a escuchar, a leer, a oír un poeta o dos, un actor o tres a un cantante, o cuatro y a que cada uno respetara y “amara o no, a las cucarachas sin luz, residuos del aquel crimen de la guerra civil” (poesía de Seguí) Es por esto que me defino un autodidacta de la mano de un genio y a la vez delicado alumno de unos cuantos cantantes, poetas, y a la vez me defino como inventor de palabras (rustiquémonos) y un escritor. De hecho es lo que hago desde el anonimato casi, con mis versos, con mis canciones escritas en un papel. Soñador y escritor y poeta en el verso

Desde Roses he colaborado en artículos y fotografías en semanarios comarcales. Cree y diseñé una revista de ámbito cultural-cotilleo, he dirigido los destinos de otra revista política, que estaba en vía de extinción, de un un partido a la baja, que algunos iluminados defenestraron para hacer un partido independentista, impulsado con dinero de la música de palacio y otros políticos en la recámara, los más relevantes en aquella época. Espero que el tiempo y la sociedad y su mala conciencia, de aquellos ‘pilares’ políticos y a la vez ‘ángeles’ del diablo, les ponga el tiempo y el pueblo como bueno ‘palomos’ en el lugar que les corresponde: La Papelera de Reciclaje.

Desde este libro haré un retrato a toda esta gente que iré nombrando, lógicamente estarán sus nombres fotos y apellidos y demás signos de identidad, para escarnio y burla de sus ‘admiradores’, que después es posible, solo posible, que les girn un poco más si cabe la espalda, y a la vez al estar girados les pedirán perdón por su culo. Si, podré la leña al mono. Se que es un asunto jodido reconocer que todos tenemos algo de hipócritas, pero yo me he declarado a veces HIPOCRITAMENTE JODIDO… ¿pero igual todo es puro teatro? … ¿O no?

seguirá en la imprenta… quien quiera saber si le pongo en un altar o a caer de un burro, que pague…

¿’No se si me explico?’

Joaquim Pedret i Rovira

Fotograf i Escriptor

Una Exposición singular en Vilajuïga ¿2009 o 2010?

El hábito no hace al monje, pero da el ‘pego’

El Arte involucra tanto a las personas que lo practican como a quienes lo observan; la experiencia que vivimos a través del mismo puede ser del tipo intelectual, emocional, estético o bien una mezcla de todos ellos.

Arte abstracto es el estilo artístico que enfatiza los aspectos cromáticos, formales y estructurales, acentuándolos, resaltando su valor y fuerza expresiva, sin tratar de imitar modelos o formas naturales. Igual esto no es una exposición de arte abstracto, ya que las gotas aquí pintadas reflejan formas naturales. Son como dos gotas de agua. ¿Pero a veces dan el ‘pego’?

Foto: Quim Pedret

Cola Cola Arte abstrato Pedret Vilajuiga

Como dos gotas de agua.

Foto: Quim Pedret

Cola Kudry Arte abstrato Quim Pedret

¿Más gotas de agua?

Foto: Quim Pedret

Elena Kudry Coca-Cola Pedret

Como un mar de agua dulce

Foto: Quim Pedret

Kudry Coca Cola Pedret

Un sinuoso camino en el rojo profundo

Foto: Quim Pedret

Kudry Pintor abstrato Pedret

Como cuatro gotas de agua

Foto: Quim Pedret

Kudry Pintor abstrato Quim Pedret

¿Objetos Volátiles?

Foto: Quim Pedret

Kudry Pintor Cola Quim Pedret

Una gota se desliza en el Mar Rojo…

Foto: Quim Pedret

Quim Pedret Gotas

Tres gotas me confirman que tengo sed

Foto: Joaquim Pedret

Coca-Cola Quim Pedret

¿O sediento en un Mar de ambigüedad?

Foto: Joaquim Pedret

Gotas quim Pedret

Se acerca mi hora. Necesito un vaso de…

Foto: Joaquim Pedret

Coca Kudry Pintora Pedret

Creo que ya ha llegado la hora…

Foto: Joaquim Pedret

Quim Pedret Marca Registrada

Me siento registrado y refrigerado, me siento sediento

Foto: Quim Pedret

Quim Pedret Coca Cola

Pero él a llegado a la hora, es mi hora (Carrer Figueres)

Foto: Quim Pedret

Kudry Quim Cola Pedret

Tengo mi refresco: Un vaso de Coca-Cola

¿"Coca Cola le da más vida a tu vivir"?

¿"Всегда Coca-Cola"?

¿"Coca-Cola идет в дом!"?

¿“Destapa la Felicidad”? (2009)

El Mejor cuadro y el mejor Slogan

Coca Quim Pedret

“LA CHISPA DE LA VIDA” (1970)

Si vais a muchas exposiciones de arte abstracto o con muchas técnicas mixtas y no queréis quedaros a dos velas y con sed, aunque en la mayora de ‘piscolabis’ de las Inauguraciones ya tienen, llevaros en la maleta de vuestro auto refrigerado una buena COCA-COLA de dos litros. Eso sí, fijaros bien en los cuadros, nos sea que os estén dando gato por liebre y que os tomen el pelo. Pero de una cosa estoy seguro: La persona que ha decorado la lona del camión que llegó a Vilajuïga es un gran artista. Pero no todos lo son.

¿Gran artista?

Coca Col... 

Parece que pone COCA-COLA, pues no….pone COCA COCA

Estad siempre atentos a las Exposiciones de grandes artistas, hay algunos que son magos de la ilusión o del engaño…

Esta trucada, has creído leer otra cosa.

Es lo que se llama EFECTO STROOP: Interferencia semántica producida como consecuencia de la automaticidad de la lectura.

Joaquim Pedret i Rovira

Fotograf i Escriptor

Seminadas de un dios

Semidioses de un nada

Últimamente he venido escribiendo es esta página web, algunos artículos de casos, de cosas, de medio políticos, de medio sociales, o de ‘pseudo’ políticos, algunos de ámbito nacional y otros a nivel local. Y bastantes sin ningún tipo de nivel. Ha llegado la primavera y por falta de tiempo y porque no hay que darlo todo mascado, a los que no tienen ninguna imaginación, les dejaremos pensar y escribir sin agobio y verán con cierto agrado, que pensar no duele en absoluto. Mientras algunos siguen debatiendo, yo me tomaré un pequeño respiro. Corto.

Es realmente triste, que incluso se hayan copiado escritos de algún diario digital que ya los habían copiado en principio de esta página. Increíble. Duplicados de malas copias, y encima cometiendo los mismos errores. Una pena de país. No me pregunten cual. Igual les digo todos.

Dado el trabajo que conlleva escribir el próximo libro autobiográfico, donde haré un repaso a mis últimos treinta años, con todos los detalles, personajes y situaciones, estaré un poco alejado de los artículos que a diario escribía. Dicho libro, tengo la intención de ponerlo en el mercado a partir del otoño o invierno de este año y se complementará con archivos escritos originales de sus protagonistas, archivos de audios, fotografías y videos. Así me lo ha recomendado el médico. Eso es cosa sana. Si el lo dice. En el momento de escribir estas líneas, la editorial no me ha confirmado si el libro se distribuirá con un DVD adjunto, o los archivos sonoros estarán en esta misma página web.

A partir de ahora en esta misma página principal posiblemente inserte una poesía mía y un grafico humorístico del bueno de Miguel Gila, la vida política la dejaremos para los políticos y otras páginas con más estilo y ‘glamour’, donde existen foros con gente culta con tendencias sado-masoquistas y adeptos a otras costumbres, que mi educación y mi moral me prohíbe escribir. Si hay alguna exposición nueva o fotografías de viejos amigos o alguna nota crítica de arte, solamente haré referencia a ella y colocaré dicho artículo en Entradas Recientes. O sea será igualmente publicada, pero estará en el lado derecho de la pantalla. Muchas gracias a todos los que entráis por aquí. Y a los que entráis de reojillo, pero vais diciendo que no entráis también os saludo. ¡Que os veo!

Quim Pedret i Rovira

Fotograf i Escriptor

Las meves frases… que son les teves

Perque tots portem una frase feta. Un frase que ens defineix. Una frase que a vegades ens uneix…. LEER MÁS »

Gent i Paraules que m’agraden - ‘Et Perdono Duran’

clip_image002

Carta de Vicenç Pedret i Clemente a l’Anton Duran i Lleida

LEER MÁS »

Los Políticos contraatacan…¿El Beso de Judas?

¿Era el Beso de Judas

Y el Jordi González, el de la Noria, sigue con lo suyo…

LEER MÁS »

Montilla es un hijo de ‘Polonia’

José Montilla Aguilera, nació en Iznájar, Córdoba. No es un ‘Polaco’, es un político catalán y Presidente de la Generalitat de Catalunya

Quim Pedret i Rovira / Vilajuïga 29 de Gener 2010

LEER MÁS »

El Temps a Garriguella

Tomas Molina i Bosch visita la población de Garriguella (Alt Empordà) 25 de Enero de 2010

LEER MÁS »